Maar niet aan drugs uitgeven, hè?

Lekker, zo’n kopje vers-gemalen-bonen-koffie, in hartje Delhi..! In restaurant Tadka (nota bene in Lonely Planet vermeld, hoorde ik gister), op de Main Bazar Road; buiten is het dan ook een wirwar van kooplui en klanten. In tegenstelling tot hier binnen, waar klanten kunnen genieten van de rust. Ondertussen ben ik mijn huiswerk aan het doen; mijn eerste woordjes Hindi onder elkaar schrijven, met de Engelse vertaling er achter. Zodat ik me een beetje verstaanbaar kan maken hier.
Want schrijven kan erg leuk zijn; op reis echter is het ook noodzaak. Bepaalde dingen zullen nooit door techniek vervangen kunnen worden. Want wat als je je mobiele telefoon kwijt raakt? Dan moet je wel een paar telefoonnummers op papier hebben. En waar laat je die non-verbale bewegwijzering van die meneer? Juist, verbaal, op papier. Net als die naam van dat gebouw waar je echt moet zijn, maar die te moeilijk is om te onthouden. Dus reizigers (en vrijwilligers), laat je trots en vertrouwen op de techniek varen en neem die pen en schrijfblok ter hand..! Werkt ook zonder stroom en WIFI.
En wat was het kopje koffie weer snel verdiend vanmorgen..! Binnen 20 minuten al heb ik vier straatarme, gehandicapte bedelaars geweigerd het standaardtarief van 10 rupees te geven. 40 Rupees op zak gehouden dus. Die ik nu dus wél zonder moeite heb uitgegeven aan slechts vijf minuten koffiegenot.

In restaurant Tadka in India | © Ben Baartman

Want dat is de wrange werkelijkheid. Het altoos afwegen van al die vraagstukken, telkens als er zo’n hand voor je neus verschijnt: als iemand zichtbaar arm is, met soms zelfs een zichtbaar zware handicap, moet je die dan écht niets geven? Zouden die het echt stiekem aan drugs uitgeven? Die geven het toch vast wel uit aan eten? Maar kan je het risico lopen om toch die 10 rupees te geven, redelijke kans te hebben dat iemand dit tóch voor zijn verslaving gebruikt en je zijn/haar leven daarmee alleen maar kapotter maakt? Dat wil je toch ook niet op je geweten hebben? Maar als iemand zich heeft neergelegd bij zijn/haar verslaving, en het dus uit eigen keuze gebruikt omdat hij/zij het gewoon fijn vindt, dan veroordeel je diegene toch juist als je hem/haar die keuze onthoudt? En… in hoeverre mag je al die bedelaars over één kam scheren?
Nadat ik dit overpeinsd heb, blijkt mijn kopje koffie al leeg. Pfff, gauw een nieuwe bestellen; die kan ik nu wel gebruiken.

Ben Baartman verbleef drie maanden in India om te gaan werken met een stichting die probeert te zorgen voor de duizenden dak- en thuislozen in Delhi. Benieuwd naar de rest van zijn verhalen? Hij schreef over zijn reis en bevindingen op benindelhi.waarbenjij.nu.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: