Top 10 “Robyn-de-Pobyn”-theorieën

Eigen illustratie. © Robyn Samsom

Eigen illustratie. © Robyn Samsom

Na het publiceren van mijn bizar lastige vraagstuk “Robyn-de-Pobyn”, werd er massaal gereageerd. Iedereen deelde zijn theorie of bevestigde het feit dat het best wel een opmerkelijke kwestie is. Heb je het vraagstuk gemist? Je lees het hier.

Voor u heb ik de theorieën op een rijtje gezet. Van minst ingezonden tot meest populair.

           10. De ‘p’ is van plagen. Daarom wordt de ‘p’ ook gebruikt om te plagen.

            9. Het is ooit als een inside-joke begonnen, maar iedereen begon het te gebruiken. En zo namen jongere kinderen het ook vanzelf over van oudere kinderen.

            8. Men kiest voor de hand liggende rijmwoorden, zoals Daan-banaan. Zo gaat dat dus ook met Maaike-de-Paaike of Mark-de-Park.

            7. Bij alle namen staat het woordje ‘de’ tussen de namen. Je kan niet makkelijk een andere klank, zoals een ‘k’ of een ‘m’, achter het woordje ‘de’ zetten. Je zegt makkelijker ‘de p..’ dan ‘de k..’ of ‘de m..’.

            6. De ‘p’-klank is vaak nog niet duidelijk in de naam aanwezig geweest (bijvoorbeeld bij namen als Kees of Joris of Nadine). Daarom werkt Paulien-de-Paulien niet. Daarbij is de klank is al geweest, waardoor het niet meer lekker over de tong rolt.

            5. Kinderen die met deze plaagnamen plagen, hebben een kleinere woordenschat en geen abstract denken. Daardoor komen ze bij het bedenken van plaagnamen niet verder dan simpelweg het veranderen van de eerste letter van de voornaam. (Volwassenen zijn innovatiever en plagen of pesten opzettelijk gemener, omdat ze weten wat de consequenties van het plagen of pesten zijn.)

            4. Robyn is een korte ‘o’-klank. Tobyn maakt van de ‘o’ een ‘oo’-klank. Dan rijmt het niet meer (Robyn-de-Toobyn), maar met een ‘p’ wel. En de ‘p’-klank lijkt veel op de ‘b’ die al in de naam zit, dus het kiezen van de ‘p’ ligt dan voor de hand. Het heeft dus met klankverandering te maken

            3. Kinderen die plagen met ‘Robyn-de-Pobyn’ (laten we stellen dat die kinderen tussen de twee en zes jaar oud zijn) zijn vaak in de ban van poep- en piesverhalen. “Bij peuters beperkt het zich toch vooral tot de poep- en pies-woorden. Vooral in de zindelijkheidsfase kan het kind erg bezig zijn met woorden als ‘poep’ en ‘pies’.”  (Bron: Opvoedadvies) Het kan zijn dat kinderen (onbewust) die negatieve waarde (of het feit dat ze het eigenlijk niet mogen zeggen) van de woorden ‘poep’ en ‘pies’ willen doorwerken in plaagnamen (omdat ze ook eigenlijk niet mogen plagen) en daardoor voor de letter ‘p’ kiezen. Daarnaast kan het geplaag kan nog uitgebreid worden naar “Robyn-Pobyn-Poepchinees”. Dan kan de tweede plaagnaam niet met een andere letter beginnen dan met een ‘p’.

            2. Als baby is een van de eerste woordjes die je leert “papa”. De ‘p’-klank leer je dus al vroeg in je ontwikkelingsproces. De klank is makkelijk te maken en daarom beginnen alle plaagnamen met een ‘p’.”

             1. De letter ‘p’ geeft een krachtige klank. Daarom kiezen (met name) kinderen er onbewust voor de letter ‘p’ in de plaagnaam te stoppen, om het plagen kracht bij te zetten. Vooral omdat er bij zo’n plaagnaam veel nadruk wordt gelegd op het laatste woord, wordt er alleen in die tweede naam de letter ‘p’ gebruikt.

Hoewel sommige theorieën wel echt aannemelijk klinken, heb ik nog steeds heb ik geen sluitend antwoord gevonden. Want de ‘t’-klank vind ik krachtiger dan de ‘p’-klank, dus waarom is het dan niet “Robyn-de-Tobyn” (wat je automatisch als een korte ‘o’-klank uitspreekt, omdat je Robyn ook met een korte ‘o’-klank uitspreekt – in mijn geval dan) of “Maaike-de-Taaike” (wat ook nog eens een voor-de-hand-liggend rijmwoord is: ‘taai’).

En ‘papa’ mag dan wel een van de eerste woordjes zijn die je leert als kind, maar dat is ‘mama’ ook. Dus waarom zouden kinderen dan de moeilijke ‘p’-klank kiezen, waarbij ze zowel hun lippen op elkaar moeten doen én er lucht door heen moeten laten, terwijl ze ook de ‘m’-klank kunnen kiezen, waarbij ze alleen hun lippen op elkaar moeten houden en geluid moeten maken.

Kortom: nog geen sluitend antwoord op dé lastige kwestie die mij en velen met mij ontzettend bezig houdt. Omdat ik nog steeds gefascineerd ben door het feit dat niemand hier een sluitend antwoord op weet, hoop ik binnenkort een deskundige te vragen naar een antwoord op dit vraagstuk. Want dat is wat ik wil: antwoorden. En zodra ik een antwoord heb gevonden, zijn jullie de eersten die het horen!

Wordt vervolgd…

Advertenties

  One thought on “Top 10 “Robyn-de-Pobyn”-theorieën

  1. 22 januari 2015 om 00:51

    Misschien zeggen kinderen geen ‘t’ maar een ‘p’ omdat hun tandjes en articulatievermogen nog niet volgroeid zijn. De P is makkelijker uit te spreken als je geen tanden hebt dan een T. Ik ben geniaal, ik weet het.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: