Tussen mens en media (3/3)

DIEMEN – Bij de flat Beukenhorst in Diemen is donderdagmiddag een minuut stilte gehouden voor de slachtoffers van de explosie. Familieleden en collega’s stonden er stil bij het drama van vorige week. Bron: Hart van Nederland

Het is donderdagmiddag, 11 september 2014, 15.40 uur, als ik samen met m’n familie bij het flatgebouw in Diemen sta. Na precies een week valt er een oorverdovende stilte. De geluiden van de drukke stad vervagen, vallen weg. Zelfs de werklieden die het puin aan het ruimen zijn, leggen hun werk stil. Het is stil. En het blijft stil.

Er is alweer een week voorbij en nog steeds kan ik maar niet beseffen dat het echt gebeurd is. Maar er zijn rouwkaarten verstuurd, en de begrafenis is morgen. Het is écht, maar zo onwerkelijk.

Hier staan we dan. Er is al veel puin opgeruimd, en de straat is aangeveegd. Er zitten nog roetsporen op het gebouw, maar de meeste bende aan de voorkant van het flatgebouw is opgeruimd. Het lijkt niet gebeurd te zijn. Maar de rozenzee voor het flatgebouw wijst me op de waarheid. Nog steeds is het stil, tussen de tranen door.

Als we weglopen bij het flatgebouw na de herdenking, staat er een cameraman aan de andere kant van de blinderingshekken. Door m’n tranen zie ik niet waarvan de camera is, maar ik stel wel vast dat de filmbeelden niet voor privégebruik zullen zijn.

“Wie doet nu zoiets?” De gedachten vliegen door m’n hoofd als ik met m’n familie het terrein verlaat. “Hoe kunnen ze ons nu zomaar filmen als we net zo’n intiem en heftig moment hebben gedeeld met elkaar? Kunnen ze ons niet een klein beetje privacy geven?”

Maar als ik de beelden een paar dagen later terug zie in een TV-item van Hart van Nederland, zwakt m’n frustratie en irritatie af. Het valt me mee.

Bekijk de beelden hier: http://www.hartvannederland.nl/algemeen/2014/minuut-stilte-voor-slachtoffers-explosie-diemen/

Het is wel heel vreemd om m’n familie op TV te zien. Een stukje van mijn leven, zomaar voor iedereen zichtbaar. Mijn stukje, nu van iedereen. Maar het is wel mijn mooie stukje, en of het nu op TV komt of niet, het blijft míjn stukje.

Nu, alweer meer dan drie maanden verder, hecht ik waarde aan de TV-items en krantenberichten. Hoe confronterend die camera eerst ook voelde en hoe pijnlijk de beelden nu nog kunnen zijn, ik ben blij met de videobeelden die zijn gemaakt. Als een laatste stukje vastgelegd verhaal, een uitgeknipte herinnering, kan ik nu de beelden terugkijken. Ik koester ze, want het is het laatste wat ik nog heb die dagen.

Meer dan drie maanden verder, en in mijn kamer in Ede ligt nu een mooie kaart, een liturgie en een klein stukje steen, meegenomen van de plek des onheils. Een klein stukje van de laatste momenten van m’n lieve oom.


Altijd in herinnering
Onze lieve oom, broer, zoon, zwager

Digital image

Drie maanden en een beetje
Een harde klap, zo kil
Toen oorverdovend stil
Nu voor altijd in het licht
Herdenkt, herdacht, gedicht


Lees hier deel 1 van het verhaal ‘Tussen mens en media’.

Lees hier deel 2 van het verhaal ‘Tussen mens en media’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: