Tussen mens en media (2/3)

flatgebouw-diemen-wordt-vrijdagochtend-gestut

DIEMEN – De twee slachtoffers van de ontploffing in het flatgebouw in Diemen zijn bekend. Het gaat om een 57-jarige Amsterdamse medewerkster van woningcorporatie De Key en een 46-jarige man uit Wilnis, die werkte voor een sloopbedrijf, liet de politie vandaag weten. Er is geen sprake meer van vermisten. Bron: NRC

Alsof ik zojuist uit een bizarre droom ben wakker geschrokken, zit ik rechtop in bed. Even, heel even lijkt het alsof het niet waar is. Heel even lijkt er hoop in mij te ontspruiten. Maar mijn ogen beginnen te wennen aan het donker en zien nu de verfrommelde papieren zakdoekjes vol verloren vreugde op de grond liggen. Het is donker. Heel donker. Want het is echt.

De wereld onder m’n voeten vandaan geslagen en m’n beetjes hoop weggenomen. Ik kan alleen nog maar denken aan thuis. Ik moet naar huis. Terwijl ik mijn spullen bij elkaar raap, lees ik op m’n telefoon de laatste berichten over de ramp. “Het flatgebouw in Diemen wordt gestut, zodat er verder gezocht kan worden naar de vermisten.” De rest van de wereld weet dan nog niet wat ik vannacht al van m’n vader heb gehoord.

Verslagen en eenzaam zit ik in de trein. Niemand lijkt te weten wat er die vorige middag is gebeurd. Niemand maakt zich druk, terwijl ik met tranen in mijn ogen de stem van m’n vader blijf horen, die me dat vertelt wat ik niet wilde horen. Als ik niet verdrietig was geweest, had ik me er boos om gemaakt.

Maar dan besef ik me: zo ben ik ook. Ik lees de berichten over neergestorte helikopters met twee doden, of de auto-ongelukken waarbij alle inzittenden zijn omgekomen. Ik lees ze, en ik laat ze los. Zonder ook maar even stil te staan bij het verlies wat de nabestaanden moeten verwerken, vergeet ik de berichten weer.

Een goede vriendin haalt me op vanaf het busstation, zodat ik eerder thuis ben. M’n moeder en zusjes staan op me te wachten als ik met m’n spullen thuis wordt afgezet. In de knuffels die ze me geven voel ik weer: het is echt.

Onderweg naar m’n tante, neefje en nichtje en de rest van de familie blijft de radio uit. Het is stil in de auto, maar niemand stoort zich er aan.Op het erf staan meer auto’s dan normaal. Ik zie m’n opa en oma net aankomen als we de auto uitstappen. Bij het huis van m’n tante zie ik buiten mensen in elkaars armen vallen. Gesnik, gesnotter, en ik denk hardop: “Hier ben ik nog helemaal niet klaar voor.”

Ik had veel gelezen op het internet, maar bij m’n tante, neefje en nichtje in huis hoor ik de echte verhalen. Tenminste, dat denk ik op dat moment. Als m’n vader die middag nog een keer naar de plek des onheils gaat krijgt hij weer een ander verhaal te horen. Eindeloos lijken de variaties op het verhaal: over hoe de explosie is ontstaan, over waar ome Wim heeft gelegen, over eigenlijk alles zijn verschillende verhalen verteld.

Zo was in het eerste verhaal wat mijn vader heeft gehoord m’n oom buiten met z’n kraan aan het werk, toen hij en collega’s gas roken. Hij heeft z’n kraan toen uitgezet en wilde naar een aantal collega’s lopen om te vragen wat er aan de hand was. Maar hij stond nog vlak naast z’n kraan toen de ontploffing gebeurde. Ons werd dan ook verteld dat ome Wim bijna naast zijn kraan is gevonden.

Ondanks dat ik het ‘nieuws’ nu uit eerste hand heb, zoek ik toch naar meer berichten over de ramp. “Misschien,” denk ik “staat er op het internet wel iets anders, en is dát hoe het echt is gegaan.”

Ik bekijk de extra nieuwsuitzending van AT5 over de gasexplosie in de Beukenhorst in Diemen, waarin werd gesproken over een man die buiten op de grond lag, na de explosie. In onderstaande uitzending hoort u ooggetuigen, en vanaf 1:30 min. over de man die buiten lag.

Ome Wim zou de man zijn die 15 meter door de lucht vloog en buiten neer kwam. Maar als we zondag 7 september 2014 met de hele familie bij de rampplek gaan kijken, horen we een ander verhaal.

Door een implosie is ome Wim naar binnen gezogen of gevallen, in plaats van naar buiten. Hij werd dan ook binnen, in het gebouw, gevonden, net als het andere slachtoffer. Maar hoe hij daar terecht is gekomen, is nog niet zeker. (Nu we een paar weken verder zijn, gaat het verhaal dat ze toch naar buiten zijn geslagen, en niet naar binnen.) Het verhaal over die laatste momenten is nog niet vastgelegd in een politierapport, en dus kan het verhaal over de oorzaak van de explosie nog steeds veranderen.

Gefrustreerd en moedeloos raak ik van de verschillende verhalen. Ik wil weten hoe het zit, hoe het is gebeurd. Een politierapport wordt echter pas vrijgegeven als men zeker is van het verhaal over de oorzaak van de explosie, en dat kan soms jaren duren. Geen nieuws dus, maar wel in ieder bericht wat ik die middag lees hetzelfde keiharde feit.

De gasexplosie die gisteren plaatsvond bij een flat in Diemen, heeft het leven gekost aan een 57-jarige vrouwelijke medewerker van woningscorporatie De Key en een 46-jarige man uit Wilnis die voor een sloopbedrijf werkte. De politie identificeerde de slachtoffers vandaag. Er zijn geen vermisten meer. (Bron: NRC)

Daar staat de omschrijving van mijn oom. Mijn stoere oom. Onverwoestbaar, altijd sterk, maar nu verslagen door een explosie. Nog steeds roept alles wat in me is: “Het is niet waar! Het kan niet waar zijn!” Maar tranen liegen niet…


Deel 1 gemist? Je leest het hier.

 

Advertenties

  One thought on “Tussen mens en media (2/3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: