Tussen mens en media (1/3)

Bron: ANP

DIEMEN – Een gaslek veroorzaakte een grote gasexplosie in een flatgebouw in Diemen op donderdag 4 september 2014. Hierbij kwamen twee mensen om het leven. Ook raakten 15 mensen gewond. Bron: ANP

Het is donderdagavond, 4 september 2014, als ik samen met een huisgenootje de keuken aan het schoonmaken ben. We wonen nog maar net in onze studentenschuur (ja, schuur, je leest het goed), maar beginnen al een beetje aan ons nieuwe verblijf en onze andere 4 nieuwe huisgenootjes te wennen. Het meeste in de keuken is schoongemaakt en m’n huisgenootje begint te stofzuigen als ik op m’n telefoon kijk om te zien of ik nog iets heb gemist. Een berichtje van m’n vader.

Terwijl ik het bericht lees, sla ik mijn hand voor m’n gezicht. M’n huisgenootje heeft het door, zet de stofzuiger uit en komt naar me toe. “Wat is er?” vraagt ze me. Met een bibber in m’n stem en een brok in m’n keel lees ik het berichtje nog eens, nu hardop:

Hee Robyn, ik ben in het crisis centrum in Diemen. Ome Wim was aan het werk bij de gasexplosie en wordt nu vermist. Als ik wat meer weet hoor je het. (22.02 uur)

Ik vlucht mijn eigen kamer in waar ik mijn telefoon nog steeds in mijn hand hou. De internetbrowser opent op m’n telefoon en ik Google op ‘gasexplosie Diemen‘. Ik had nog niets van de explosie meegekregen en schaamde me daarvoor. Nu ik journalistiek studeer moet ik, vond ik zelf, toch altijd op de hoogte zijn van wat er speelt in de wereld.

Opeens worden de nieuwsberichten een soort obsessie voor me. Ik moet ze allemaal gelezen hebben. Terwijl ik met tranen in mijn ogen tot God bid of mijn oom gespaard en ongedeerd mag blijven, lees ik de koppen op de nieuwswebsites:

Twee doden en twee vermisten bij explosie Diemen (AT5)

Explosie flat Diemen (Telegraaf)

Mega-explosie flat Diemen (GeenStijl)

Grote brand in flat Diemen door ontploffing (Metro)

Gewonden na explosie flat Diemen (NOS)

Zware explosie in Diemen (PowNed)

Ravage na explosie Diemen (RTL Nieuws)

Iedere krantenkop doet zeer. Het kan niet waar zijn. Het is niet echt. Mijn oom kan daar nooit geweest zijn. Hij was vast al onderweg naar huis.

Toch lees ik ieder nieuwsbericht, want ieder stuk tekst lijkt me een stukje van het verhaal te geven. Met elk verhaal krijg ik meer informatie. (Vandaar ook dat ik artikelen van PowNed, GeenStijl en Metro heb gelezen. De kwaliteit van deze nieuwsproducenten wordt nog wel eens in twijfel getrokken.) Heel even lijk ik mijn nieuwe, journalistiek-kritische blik vergeten te zijn en het nieuws klakkeloos aan te nemen. Totdat ik, met alle beetjes hoop die ik nog heb, denk aan een wijze les die ik in mijn eerste lessen school op m’n nieuwe opleiding had geleerd: wat in de krant staat hoeft niet altijd waarheid te zijn. 

De journalistiek van nu is vluchtig. Belangrijk is om als eerste een nieuwtje te hebben, vooral nu ook veel nieuws wordt verspreid door internet. Er wordt minder onderzoek gedaan en minder gecontroleerd of wat er geschreven wordt ook klopt.

Ik besluit mijn vader te bellen, die zelf in Diemen is. Maar hij weet niet veel meer dan wat ik zojuist gelezen had in de nieuwsberichten op het internet. De politie vertelt hem en de rest van de familie die naar Diemen is afgereisd alleen informatie waarvan ze zeker weten dat het klopt.

Natuurlijk doen ze dat. Als politie hebben zij de verantwoordelijkheid om correcte informatie te geven. Politieagenten staan immers onder ede en worden geacht een eerlijk proces verbaal op te stellen. Maar is dat dan zo veel anders bij journalistiek?

Journalisten zijn in deze tijd, waarin iedereen journalist lijkt te kunnen worden, meer dan ooit (onder andere) een doorgeefluik van het nieuws wat waar en echt is. Maar wat als we zelfs de journalisten niet meer kunnen vertrouwen?

Ik beëindig het gesprek, en dan dringt het tot me door. Alle zekerheden die ik nu heb, liggen in die nieuwsberichten die ik op internet vind. Of ik nu zeker weet dat ze me de waarheid vertellen of niet: het is alle informatie die ik heb. Met twijfels in mijn hoofd en pijn in mijn buik ga ik in m’n bed liggen. “Probeer wat te slapen,” vertel ik mezelf.

23.30 uur (ongeveer), en ik ben nog steeds wakker als mijn vader mij belt. Wat in de krant staat hoeft niet altijd onwaar te zijn. De woorden die mijn vader spreekt lijken langs me heen te gaan en al mijn kleine beetjes hoop mee te nemen…

Advertenties

  One thought on “Tussen mens en media (1/3)

  1. 28 november 2014 om 01:24

    Mooie woorden!

    Liked by 1 persoon

  2. Silvia Oussoren
    28 november 2014 om 09:38

    Prachtig! Sterkte met dit grote verlies wat diepe sporen trekt in jullie familie!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: