“Ook echt” door Eelkje Rommers

Door Eelkje Rommers. Eerder verschenen bij AdRem, nu ook op mijn blog!

Door Eelkje Rommers. Eerder verschenen bij AdRem, nu ook op mijn blog!

Een jaar geleden zette ik mijn eerste voetstapjes op de bodem van ons schoolgebouw. Al gauw ontdekte ik dat het eten van het restaurant verleidelijker was dan mijn schamele portemonneetje toestond. En dat de weg naar het immer zonnige dakterras zich nooit op de route bevond van mijn volgende college waardoor ik chronisch te laat kwam. Ik leerde ook dat je nooit je tas in een wastafel moet zetten want dan gaat de kraan aan. Na een jaar werd de CHE mijn thuis en raakte ik langzamerhand vertrouwd aan de eng smalle wc-hokjes waar je eigenlijk met je handen in de lucht binnen moet gaan omdat anders je schouders de muren van het hokje uit haar voegen zouden rukken.

In het Atrium heb ik vele uren doorgebracht, mijn ogen geërgerd opgeheven naar het zwarte blokje dat me beval een pauze van tien seconden te nemen omdat ik nu al drie uur als een bezetene verslagen zat te tikken.
Op een dag zat ik naast een vrouwelijk medemensje. Zo’n SPH- of PABO-meisje. Ik vraag me af of deze dames van hun docenten een dresscode meekrijgen of dat ze er vrijwillig allemaal hetzelfde uitzien. Ze heeft door dat ik naar haar staar dus ik kijk snel naar haar scherm en stamel met rode kaken: ‘’Jemig, vijftien miljoen voor die verbouwing.’’ -Om mijn gênante staargedrag te verdoezelen.- “Ook echt”, zegt ze koel, terwijl ze onafgebroken naar haar scherm staart.

Ik vraag me af wat ‘ook echt’ nou precies inhoudt. Ik had die woordencombinatie niet eerder gehoord. Maar voor de Ede-chicks blijkt dat geen probleem. Ik dacht in eerste instantie dat ze vergeten was vraagtekens in te voegen. Ook?! Echt?! Een soort van dubbele verbazing. Maar dat is niet het geval. Het betekent zoiets als: “Ik ben het met je eens maar verder interesseert het me geen hol dus houd je mond.”

Mijn gedachten nemen mij weer mee naar die verbouwing waar voor een slordige vijftien miljoen euro was neergelegd. Hoe mijn thuisbasis zou veranderen in een complex hightech gebouw. Ik hoop dat men voor die vijftien miljoen all the way zal gaan. Met robots als conciërges, zwevende liften, voor iedereen een iPhone 6 en een kroeg. Maar het resultaat is vooralsnog: witte kille ziekenhuisgangen en een brug. Een heuse brug die onze vermoeide beentjes een korte weg gunnen van het hoofdgebouw naar het gebouw met de kekke stippen. Want stel je voor dat onze afgepeigerde studentenlichaampjes he-le-maal naar beneden moeten lopen om bij het andere gebouw te geraken. We zouden nog overspannen raken.

“Maar ja, dan krijg je er ook wel wat voor hé!” Het poezelige stemmetje van het SPH-studentje haalt me uit mijn gedachtestroom. “Ook echt”, zeg ik.


Over Eelkje

Ik laat graag pennenvruchtjes aan mijn ingewand ontspruiten, verder niet breedsprakig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: